cienkopis (język polski)
rzeczownik, rodzaj męski
niedziela, 12 lutego 2012
Przedmiot weekendu-ołówek
Ołówek — narzędzie do pisania lub rysowania na papierze lub drewnie. Cechuje się czarnym lub ciemnoszarym kolorem pisma oraz możliwością starcia naniesionego za jego pomocą napisu.
Metalowe zakończenie akselbantów noszonych przy współczesnym umundurowaniu jest pozostałością przymocowywanego do nich dawniej kawałka ołowiu, który spełniał rolę ołówka.
Historia
Polska nazwa pochodzi od ołowiu, który był używany do pisania w starożytnym Egipcie, Grecji oraz Rzymie. Do XIV wieku europejscy artyści używali prętów ołowianych, cynkowych lub ze srebra do tworzenia jasnoszarych rysunków zwanych silver-point. W XVI wieku Szwajcar Konrad Gesner opisał w książce Rozprawa o skamielinach pręt do pisania w drewnianej oprawce. Gdy w 1564 roku w Borrowdale w Anglii znaleziono czysty grafit, zaczęto go używać zamiast ołowiu, jednak nazwa ołówek pozostała. Ołówek z gumką opatentowano dopiero w 1858 roku.
Ołówki podzielić można ze względu na zastosowanie. Ołówki twarde i bardzo twarde znajdują swoje zastosowanie w rysunku technicznym (oznaczone literą „H”), ołówki miękkie zaś do rysunku artystycznego (oznaczone „B”).
Między tymi rodzajami ołówków znajdują się ołówki o twardości pośredniej, oznaczone „HB” i „F”, używane głównie do pisania. Istnieje 20 różnych stopni twardości ołówków artystycznych (wyższej klasy): EE, 12B, 9B, 8B, 7B, 6B, 5B, 4B, 3B, 2B, B, HB, F, H, 2H, 3H, 4H, 5H, 6H, 7H, 8H, 9H oraz 4 stopnie twardości ołówków zwykłych (od 1 do 4). Ołówek nr 1 odpowiada miękkiemu 2B, ołówek nr 2 — HB, nr 3 — twardemu H, a nr 4 — 3H.
Ołówek kopiowy dwustronnySpecjalny ołówek, obecnie rzadko spotykany, który stosowany był po zwilżeniu rdzenia ołówka (np. śliną). Wynalazł go w 1857 roku K. Puscher, a opatentował 10 lipca 1866 roku Edison Clark.
Rdzeń takiego ołówka wykonany jest ze ścieralnej glinki (nie podlegającej wypalaniu) nasączonej barwnikiem rozpuszczalnym w wodzie, np. fioletem metylowym; zostawia on ślady odporne na ścieranie gumką. Takim ołówkiem dokonywano wpisów w dokumentach, w których każdy wpis powinien być nieusuwalny i pozostawiać trwały ślad — np. w dokumentach finansowych — w czasach, kiedy nieznany był jeszcze (lub nie dość popularny) długopis, a pióra wieczne nie były dostępne dla wszystkich ze względu na cenę. Zapis ołówkiem kopiowym był wrażliwy na zawilgocenie (barwnik rozmywał się i spływał), co było istotną niedogodnością w porównaniu z ołówkami grafitowymi; jednak z drugiej strony, również zapisy sporządzone zwykłym atramentem były równie wrażliwe na wilgoć — w XIX i na początku XX wieku nie znano taniego sposobu szybkiego sporządzania trwałych notatek odpornych na wilgoć.
Ołówkiem kopiowym pisać można — prócz papieru i drewna — także na innym podłożu, np. na skórze.
Stosowany dawniej powszechnie w ołówkach kopiowych błękit metylenowy bądź anilinowy jest trujący, toteż zdarzały się przypadki martwicy tkanek zanieczyszczonych tym barwnikiem: dochodziło zazwyczaj do oparzeń śluzówki jamy ustnej (od częstego ślinienia ołówka językiem lub trzymania jego końca w ustach) bądź oczu (np. od zaprószenia oka drobinami rdzenia ołówka). Barwnik anilinowy niszczy czerwone ciałka krwi, stąd też może doprowadzić do ciężkiej anemii (niedokrwistości).
Metalowe zakończenie akselbantów noszonych przy współczesnym umundurowaniu jest pozostałością przymocowywanego do nich dawniej kawałka ołowiu, który spełniał rolę ołówka.
Historia
Polska nazwa pochodzi od ołowiu, który był używany do pisania w starożytnym Egipcie, Grecji oraz Rzymie. Do XIV wieku europejscy artyści używali prętów ołowianych, cynkowych lub ze srebra do tworzenia jasnoszarych rysunków zwanych silver-point. W XVI wieku Szwajcar Konrad Gesner opisał w książce Rozprawa o skamielinach pręt do pisania w drewnianej oprawce. Gdy w 1564 roku w Borrowdale w Anglii znaleziono czysty grafit, zaczęto go używać zamiast ołowiu, jednak nazwa ołówek pozostała. Ołówek z gumką opatentowano dopiero w 1858 roku.
Zasada działania
Współczesny ołówek jest cienkim prętem wykonanym z grafitu oraz kaolinu w oprawie drewnianej lub z tworzywa sztucznego. Podczas pisania grafit ściera się, pozostając na powierzchni kartki lub drewna. Gdy wystający grafit ulegnie starciu lub stępieniu, ołówek należy naostrzyć przez ścięcie części drewnianej oprawy w celu dotarcia do grafitu, który znajduje się dalej. W ten sposób ołówek ulega skróceniu — jest on narzędziem pisarskim jednorazowym. Twardość oraz odcień ołówka zależy od proporcji pomiędzy grafitem a kaolinem z nim zmieszanym. Im więcej grafitu, tym ciemniejszy oraz bardziej miękki jest ołówek. Większa ilość kaolinu sprawia, że ołówek jest twardszy i jaśniejszy.Ołówki podzielić można ze względu na zastosowanie. Ołówki twarde i bardzo twarde znajdują swoje zastosowanie w rysunku technicznym (oznaczone literą „H”), ołówki miękkie zaś do rysunku artystycznego (oznaczone „B”).
Między tymi rodzajami ołówków znajdują się ołówki o twardości pośredniej, oznaczone „HB” i „F”, używane głównie do pisania. Istnieje 20 różnych stopni twardości ołówków artystycznych (wyższej klasy): EE, 12B, 9B, 8B, 7B, 6B, 5B, 4B, 3B, 2B, B, HB, F, H, 2H, 3H, 4H, 5H, 6H, 7H, 8H, 9H oraz 4 stopnie twardości ołówków zwykłych (od 1 do 4). Ołówek nr 1 odpowiada miękkiemu 2B, ołówek nr 2 — HB, nr 3 — twardemu H, a nr 4 — 3H.
Sposób wytwarzania
W początkowej fazie produkcji należy rozdrobnić grafit, jednak nie można uczynić tego w zwykłym młynku. Stosuje się więc urządzenia, w których pod wpływem sprężonego powietrza kawałki grafitu zderzają się ze sobą, krusząc się wzajemnie. Sproszkowany grafit miesza się z kaolinem i wodą aż do uzyskania konsystencji kitu. W celu wymodelowania odpowiedniego kształtu grafit zostaje wtłoczony do niewielkiej rurki. Z drugiej strony wychodzi już jako uformowany pręt. Następnie pręt tnie się na kawałki oraz praży się w temperaturze 1200 stopni Celsjusza. Kawałek grafitu zostaje powoskowany, a następnie umieszczony w drewnianej oprawce. Drewno na oprawkę musi być miękkie, by łatwo dało się zatemperować, kiedy grafit się wypisze. Drewno tnie się na listewki o długości ołówka, szerokości kilku ołówków i grubości połowy ołówka. W listewkach nacina się rowki i wkłada w nie grafity. Następnie od góry przykleja się takie same listewki z rowkami. Taki twór zostaje następnie pocięty na pojedyncze ołówki. W ostatniej fazie ołówki zostają pomalowane i ewentualnie zaopatrzone w gumkę.Ołówek kopiowy („chemiczny”, „atramentowy”)
Rdzeń takiego ołówka wykonany jest ze ścieralnej glinki (nie podlegającej wypalaniu) nasączonej barwnikiem rozpuszczalnym w wodzie, np. fioletem metylowym; zostawia on ślady odporne na ścieranie gumką. Takim ołówkiem dokonywano wpisów w dokumentach, w których każdy wpis powinien być nieusuwalny i pozostawiać trwały ślad — np. w dokumentach finansowych — w czasach, kiedy nieznany był jeszcze (lub nie dość popularny) długopis, a pióra wieczne nie były dostępne dla wszystkich ze względu na cenę. Zapis ołówkiem kopiowym był wrażliwy na zawilgocenie (barwnik rozmywał się i spływał), co było istotną niedogodnością w porównaniu z ołówkami grafitowymi; jednak z drugiej strony, również zapisy sporządzone zwykłym atramentem były równie wrażliwe na wilgoć — w XIX i na początku XX wieku nie znano taniego sposobu szybkiego sporządzania trwałych notatek odpornych na wilgoć.
Ołówkiem kopiowym pisać można — prócz papieru i drewna — także na innym podłożu, np. na skórze.
Stosowany dawniej powszechnie w ołówkach kopiowych błękit metylenowy bądź anilinowy jest trujący, toteż zdarzały się przypadki martwicy tkanek zanieczyszczonych tym barwnikiem: dochodziło zazwyczaj do oparzeń śluzówki jamy ustnej (od częstego ślinienia ołówka językiem lub trzymania jego końca w ustach) bądź oczu (np. od zaprószenia oka drobinami rdzenia ołówka). Barwnik anilinowy niszczy czerwone ciałka krwi, stąd też może doprowadzić do ciężkiej anemii (niedokrwistości).
Bardzo przepraszam...
Bardzo,bardzo wszystkich,którzy czytają mój blog przepraszam.Miałam duż sprawdzianów,kartkówek,poprawek itp. Dziś spróbuję to wszystko nadrobić: Napiszę o 2 pzredmiotach weekendu i gwieżdzie tygodnia :>
niedziela, 29 stycznia 2012
Niebieskowłosa Katy Perry flirtuje z aktorem
Markus Molinari ma być jej lekarstwem na złamane serce?
Katy Perry nie wygląda na zmartwioną rozwodem.
Piosenkarka żyje tak, jakby nie było mowy o żadnym nieudanym związku - zmieniła fryzurę i flirtuje na całego.
Na niedawnej imprezie już przechadzała się za rękę z młodym aktorem, Markusem Molinarim.
Zupełnie, jakby chciała wysłać Russellowi Brandowi wiadomość: "Widzisz? Nie przejmuję się".
Wierzycie w taką grę pozorów?
Katy Perry nie wygląda na zmartwioną rozwodem.
Piosenkarka żyje tak, jakby nie było mowy o żadnym nieudanym związku - zmieniła fryzurę i flirtuje na całego.
Na niedawnej imprezie już przechadzała się za rękę z młodym aktorem, Markusem Molinarim.
Zupełnie, jakby chciała wysłać Russellowi Brandowi wiadomość: "Widzisz? Nie przejmuję się".
Wierzycie w taką grę pozorów?
Styl boho w wersji glamour
Wiosenno-letnia
Założona przez siostry Danielle i Jodie Snyder pracownia biżuteryjna Dannijo jest marką stosunkową młodą - istnieje dopiero od 2008 roku, ale mimo to już zdobyła sobie pokaźne grono klientów, wśród których znaleźć można sporo znanych nazwisk. Do fanek estetyki Dannijo zaliczają się między innymi Rihanna, Blake Lively, Beyonce i Natalie Portman.
Biżuteria Dannijo wyróżnia się już na pierwszy rzut oka - poszczególne elementy są bardzo kolorowe, wykonane z wysokiej jakości surowców. Nie inaczej jest w przypadku najnowszej, wiosenno-letniej
Zobaczcie katalog:
Założona przez siostry Danielle i Jodie Snyder pracownia biżuteryjna Dannijo jest marką stosunkową młodą - istnieje dopiero od 2008 roku, ale mimo to już zdobyła sobie pokaźne grono klientów, wśród których znaleźć można sporo znanych nazwisk. Do fanek estetyki Dannijo zaliczają się między innymi Rihanna, Blake Lively, Beyonce i Natalie Portman.
Biżuteria Dannijo wyróżnia się już na pierwszy rzut oka - poszczególne elementy są bardzo kolorowe, wykonane z wysokiej jakości surowców. Nie inaczej jest w przypadku najnowszej, wiosenno-letniej
Zobaczcie katalog:
Zrób to sama: naszyjnik w etnicznym stylu
Okazuje się, że to wcale nie takie trudne.
Jako że pierwsza odsłona nowego cyklu Zrób to sama bardzo się Wam spodobała, dziś mamy dla Was kolejny poradnik, tym razem pokazujący jak krok po kroku własnoręcznie zrobić naszyjnik w etnicznym stylu.
Oddajmy głos autorce:
Uwielbiam styl etniczny i boho - kojarzą mi się bowiem z latem, słońcem, radosnymi kolorami i cudowną beztroską - zdaję sobie jednak sprawę, że nie każdy za nimi przepada. Być może ten materiał zainspiruje cię i wpadniesz na to, jak wykorzystać te pomysły„po swojemu” ;)
Przygotowałam instrukcję od podstaw, jednak dzięki mulinie można również „odświeżyć” wygląd gotowej biżuterii – zaplatając ją wokół podstawy wisiorka (rzemyka, sznurka itd.), wplatając w łańcuszek czy też doczepiając starą zawieszkę do zupełnie nowego naszyjnika. Ważne jest, by materiał, który będziemy oplatać, był okrągły, aby mulina układała się jednolicie; ja użyłam sznurka woskowanego (dostępnego w każdej pasmanterii) – jest dość sztywny, jednak doskonały do oplatania.
MATERIAŁY:
Rzemyk - 1,50 zł
Do kupienia tutaj.
Kolorowa mulina - komplet 18 zł
Do kupienia tutaj.
Zawieszki - od 1,49 zł za sztukę
Do kupienia tutaj.
Klej - 20,10 zł
Do kupienia tutaj.
Szczypce - 3,99 zł
Do kupienia tutaj.
WYKONANIE:
/Jeśli masz gotową zawieszkę – pomiń dwa pierwsze kroki/
-Przygotowuję wisiorek: za pomocą kółeczek doczepiam pióra do podstawy:
-Całość również „wieszam” na kółku...
-...przez które przekładam oba końce rzemyka:
-Wiążę w mocny supeł:
-Wystające końcówki odcinam; całość wygląda tak:
-Lekko smaruję klejem miejsce, gdzie chcę zacząć oplatać naszyjnik...
-...przyklejam końcówkę muliny, i zaczynam równomiernie owijać rzemyk:
Długość, odległość i odcienie muliny dobieram wedle uznania - pamiętając, by każdą zakończoną nitkę dokładnie przykleić do sznurka. Voila!
Inne przykłady wykorzystania muliny:
- wisiorek z egipskim skarabeuszem:
- naszyjnik oplatany od początku do końca (stał się zdecydowanie sztywniejszy):
- a nawet cieniutka bransoletka:
Jako że pierwsza odsłona nowego cyklu Zrób to sama bardzo się Wam spodobała, dziś mamy dla Was kolejny poradnik, tym razem pokazujący jak krok po kroku własnoręcznie zrobić naszyjnik w etnicznym stylu.
Oddajmy głos autorce:
Uwielbiam styl etniczny i boho - kojarzą mi się bowiem z latem, słońcem, radosnymi kolorami i cudowną beztroską - zdaję sobie jednak sprawę, że nie każdy za nimi przepada. Być może ten materiał zainspiruje cię i wpadniesz na to, jak wykorzystać te pomysły„po swojemu” ;)
Przygotowałam instrukcję od podstaw, jednak dzięki mulinie można również „odświeżyć” wygląd gotowej biżuterii – zaplatając ją wokół podstawy wisiorka (rzemyka, sznurka itd.), wplatając w łańcuszek czy też doczepiając starą zawieszkę do zupełnie nowego naszyjnika. Ważne jest, by materiał, który będziemy oplatać, był okrągły, aby mulina układała się jednolicie; ja użyłam sznurka woskowanego (dostępnego w każdej pasmanterii) – jest dość sztywny, jednak doskonały do oplatania.
MATERIAŁY:
Rzemyk - 1,50 zł
Do kupienia tutaj.
Kolorowa mulina - komplet 18 zł
Do kupienia tutaj.
Zawieszki - od 1,49 zł za sztukę
Do kupienia tutaj.
Klej - 20,10 zł
Do kupienia tutaj.
Szczypce - 3,99 zł
Do kupienia tutaj.
WYKONANIE:
/Jeśli masz gotową zawieszkę – pomiń dwa pierwsze kroki/
-Przygotowuję wisiorek: za pomocą kółeczek doczepiam pióra do podstawy:
-Całość również „wieszam” na kółku...
-...przez które przekładam oba końce rzemyka:
-Wiążę w mocny supeł:
-Wystające końcówki odcinam; całość wygląda tak:
-Lekko smaruję klejem miejsce, gdzie chcę zacząć oplatać naszyjnik...
-...przyklejam końcówkę muliny, i zaczynam równomiernie owijać rzemyk:
Długość, odległość i odcienie muliny dobieram wedle uznania - pamiętając, by każdą zakończoną nitkę dokładnie przykleić do sznurka. Voila!
Inne przykłady wykorzystania muliny:
- wisiorek z egipskim skarabeuszem:
- naszyjnik oplatany od początku do końca (stał się zdecydowanie sztywniejszy):
- a nawet cieniutka bransoletka:
sobota, 28 stycznia 2012
Elle Macpherson w sukni od Toma Forda
Czy aby nie przesadziła z błyskotkami?
Patrząc na najnowsze zdjęcia Elle Macpherson można odnieść wrażenie, że zwrot lśnić pełnym
Na gali National Television Awards w Londynie modelka zaprezentowała bowiem zestaw, w skład którego weszło tak dużo błyszczących elementów, że śmiało mógłby on wprawić w kompleksy niejedną bożonarodzeniową choinkę.
Tego wieczoru Elle postawiła na ozdobioną kryształkami suknię z ubiegłorocznej jesiennej kolekcji Toma Forda, ale zamiast zrezygnować już ze strojnych dodatków, wręcz przeciwnie dobrała do niej diamentowe kolczyki oraz mieniącą się torebeczkę.
Czyżby nie wiedziała, że co za dużo, to niezdrowo?
Patrząc na najnowsze zdjęcia Elle Macpherson można odnieść wrażenie, że zwrot lśnić pełnym
Okładki Kasi Struss
Na której zaprezentowała się od najlepszej strony?
Na gali National Television Awards w Londynie modelka zaprezentowała bowiem zestaw, w skład którego weszło tak dużo błyszczących elementów, że śmiało mógłby on wprawić w kompleksy niejedną bożonarodzeniową choinkę.
Tego wieczoru Elle postawiła na ozdobioną kryształkami suknię z ubiegłorocznej jesiennej kolekcji Toma Forda, ale zamiast zrezygnować już ze strojnych dodatków, wręcz przeciwnie dobrała do niej diamentowe kolczyki oraz mieniącą się torebeczkę.
Czyżby nie wiedziała, że co za dużo, to niezdrowo?
Subskrybuj:
Posty (Atom)